machteloosheid

Vanochtend knorrig, gisteravond stil. Je wist niet hoe het kwam, zei je mij. Ik wist het wel, of had in ieder geval een idee, maar ik zei je weer eens niks. Hoe vaak heb je me al wel niet gezegd dat ik alles tegen je kan en mag zeggen? Ik zou het willen, en toch laat ik je in het duister. Je moet weten, dat ik nog nooit iemand heb vertrouwd zoals ik jou vertrouw, en dat is soms best eng. Ik vind het ontzettend lastig om mensen te tonen wat er diep vanbinnen in mij omgaat, maar ik weet dat je het je aantrekt en zou willen weten, daarom doet het pijn, elke keer dat het me weer niet lukt. Hoe vaak jij al niet gedacht ehbt, dat je wist wat ik wilde, door mijn 'lichaamstaal' en dat je er toch compleet naast zat. Elke keer ben ik in jouw veronderstellingen meegegaan, omdat ik je niet wilde kwetsen, maar hoeveel kwetsender moet het zijn dat ik niet compleet eerlijk en open tegen je ben. Ik wil niks tegen je zeggen, omdat ik weet dat je het heftig zal vinden, gewoon om mij zo te zien. Je zegt me vaak hoe sterk je me vindt en dat ik zo zelfverzekerd ben, hoe anders kan ik dat soms ervaren. En hoe goed zijn mijn schijnvertoningen dan wel niet, dat jij het niet merkt. Ik wil mijn pijn niet aan andere tonen, juist omdat ik inderdaad sterk wil zijn en op die manier respect wil krijgen, maar zou het niet veel moediger zijn, om juist die rauwheid te tonen? Gisteren was het zelfs zo erg, dat ik tijdens de film een paar keer flink op mijn tanden moest bijten, omdat er wat getriggerd werd. Terwijl ik dan eigenlijk juist het liefst dicht tegen je aankruip, en toch houd iets me tegen, dat ik je niet lastig mee wil vallen, terwijl juist jij degene zou zijn die me op wil en zou vangen, dat weet ik zeker.
Waarom ben ik zo slecht in communiceren, in open zijn? Je hebgt me meerdere keren verzekerd dat dat reuze meevalt, maar dat is alelen omdat ik inderdaad open kan zijn, maar dan wel over dingen die gewoon zo zijn, vast staan, zodra het om mijn subjectieve belevingswereld gaat, hou ik de deuren goed op slot. en niet alleen naar anderen, vaak genoeg ook naar mezelf, dan zegt pap dat ik sta te stralen, terwijl ik me neutraal of zelfs lichtelijk somber voel; of ik druk mijn gevoelens gewoon helemaal weg. Langzamerhand gaat dat niet meer, niet nu jij zo vertrouwd voelt en diep verbonden. Ik ben begonne me mchteloos te voelen en mijn frustraties uiten zich in die knorrigheid en prikkelbaarheid naar jou toe, wat je absoluut niet verdient. 
Maar die confrontatie met mezelf, elke keer weer, maken me alleen maar machtelozer, ik weet dat ik hier doorheen moet om verder te komen, maar het valt me zwaar.
Je vroeg me een tijdje terug, waar ik nou het bangst voor was. Het koste me anderhalve dag om je antwoord te geven, terwijl ik het antwoord 7 jaar geleden al wist. Mijn antwoord, de angst om nog een dierbare te verliezen, bovenop de voorgaande 4, vond je heftig en van mijn reactie schrok je misschien nog wel meer. Nu die angst met opa weer heel dichtbij is gekomen, zie ik dat je niet zo goed weet hoe je moet reageren en dat je vaak snel weer naar het volgende onderwerp overgaat, al doe je dat wel vaker ;) Maar het niets kunnen doen en maar gewoon lijdzaam afwachten zonder dat er enige verbetering zichtbaar is, maakt dat ik me zo ontzettend machteloos voel!

De diagnose afgelopen zomer van diabetes helpt ook niet mee. Ik hoor van veel mensen dat ze het knap vinden hoe ik ermee omga, maar ik begin me langzaamaan af te vragen of ik dat wel doe, of dat ik dat ook gewoon maar weer heb weggedrukt... Ik begin er steeds meer gefrustreed door te raken; niet meer spontaan kunnen eten, altijd maar rekenen en verpakkingen bekijken, de tijd inde gaten houden, van alles overal mee naartoe slepen, steeds weer jezelf afvragen of je zomaar wat trillerig bent of dat het door de inspanning komt, of is het weer eens een hypo die zich aandient? En steeds maar weer die naalden die steeds minder makkelijk mijn buik ingaan. Geen uitzicht op een dag dat het klaar zal zijn, behalve de dag dat mijn hart ermee op zal houden. Alleen maar ziekenhuisbezoeken, achteruitgang van gezondheid, verhoogde kans op alzheimer e.d. en misschien zelfs een voetamptie, dat is mijn enige vooruitzicht. Ik wil dit niet, ik heb hier nooit om gevraagd! ik weet niet meer goed hoe ik met mijn gevoelens moet dealen, gun mezelef er ook de tijd neit voor want er zijn deadlines te halen, maar ik heb de laatste dagen ontzettend de behoefte om ergens keihard tegenaan te slaan totdat ik niet meer kan en dan de hele dag in bed door te brengen. Ik weet dat het niet de oplossing is, evenmin als heel hard wegrennen al is het heel antrekkelijk. Dus wil je me beloven, dat als ik me eindelijk tot je went, je er zult zijn en je het onderwerp er laat zijn? Ik weet dat ik op je mag bouwen.